background image

Άρθρα ::: Να ζήσουμε (;)

Πριν από λίγες ημέρες, την 1η Οκτωβρίου γιορτάστηκε (;) η Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας. Να ζήσουμε!

Με ελάχιστες εξαιρέσεις η ημέρα πέρασε απαρατήρητη. Δεν έγιναν ομιλίες, αφιερώματα, συγκεντρώσεις. Δεν ακούστηκε η φωνή της Πολιτείας, των κομμάτων. Για τη χθεσινή (4 Οκτωβρίου) ημέρα των ζώων υπήρξε πολύ μεγαλύτερη κινητοποίηση. Εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα είχαν ειδικές αναφορές.  Μια σύντομη περιήγηση στο διαδίκτυο δείχνει των αριθμό των καταχωρήσεων για τις δύο επετείους.

Θα μου πείτε, συγκρίνονται οι δύο ημέρες; Έχουν ανάγκη οι ηλικιωμένοι από γιορτές και αφιερώματα; Ανεξάρτητα από την απάντηση που θα δώσει ο καθένας, η διαπίστωση παραμένει και ίσως δείχνει την αντίληψη της σημερινής κοινωνίας.

Με αφορμή πάντως της ημέρας αυτής ας δούμε και κάποια στοιχεία για το πώς ζουν στην Ελλάδα οι ηλικιωμένοι. Στην πιό πρόσφατη έρευνα της ΜΚΟ Help Age International (2015), η Ελλάδα βρίσκεται στην 79η θέση μεταξύ των 96 χωρών που εξετάζονται. Το 2013 ήταν στην 58η θέση και το 2014 στην 73η. Σαν σύγκριση, η Τουρκία βρίσκεται στη θέση 75, η Αλβανία στη θέση 53, η Ρουμανία στη θέση 45, και η Κύπρος στη θέση 30. Σας λέει κάτι αυτό;

Ο δείκτης ποιότητας ζωής που έχει συντάξει και παρακολουθεί η διεθνής αυτή οργάνωση αποτελεί μια προσπάθεια να αποτυπωθεί η ποιότητα ζωής για τους ανθρώπους άνω των 60 ετών ανά τον πλανήτη, με βάση διάφορα κριτήρια, όπως η εισοδηματική ασφάλεια (σύνταξη κ.α.), η παροχή υπηρεσιών υγείας, το γενικότερο περιβάλλον για την τρίτη ηλικία, κλπ. Δεν τα πάμε καθόλου καλά!

Ερώτηση προς την Πολιτεία: Αυτή είναι η θέση που θέλει να κατέχει η χώρα; Ελπίζω ότι η απάντηση (αν υπάρχει) θα είναι όχι.

Δεύτερη ερώτηση: Τί κάνει η Πολιτεία (χρησιμοποιώ τον όρο Πολιτεία για να περιλάβω όλες τις κυβερνήσεις) για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων; Εδώ η "φροντίδα" της Πολιτείας εκδηλώνεται προς κάθε κατεύθυνση: Μειώνει τις συντάξεις, αυξάνει τις κρατήσεις για τον κλάδο υγείας (μόνο στους συνταξιούχους), ακριβαίνει τις υπηρεσίες υγείας και τα φάρμακα, επιτρέπει τις διακρίσεις λόγω ηλικίας στην εργασία και τις υπηρεσίες (όπως τις χρηματοπιστωτικές), υποχρηματοδοτεί τις δομές προστασίας και κοινωνικής φροντίδας, ανέχεται τις προκαταλήψεις και την ανισότητα στην αντιμετώπιση των ηλικιωμένων.

Δηλαδή, τί άλλο θα έπρεπε να κάνει κανείς για να "απαλλαγεί" από το βάρος αυτής της ομάδας των πολιτών (που αποτελούν το 27% του πληθυσμού, δηλαδή πολύ περισσότερο από το 1/3 του εκλογικού σώματος);

Πώς ψηφίζονται οι νόμοι που επιβάλλουν ή επιτρέπουν  την κατάσταση αυτή από τους βουλευτές (τους οποίους εκλέγουμε σε μεγάλο βαθμό) και πώς γίνεται ανεκτή αυτή η κατάσταση από την Πολιτεία, τα Κόμματα, αλλά και από εμάς τους ίδιους;

Πώς και γιατί οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έχουν καταφέρει να βρίσκονται τόσο πολύ πιό μπροστά από τη χώρα μας; Μόνο εμείς είμαστε τόσο διαφορετικοί;

Δεν φαντάζομαι ότι θα υπάρξουν σύντομα (!) απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Φοβάμαι ότι θα παραμείνουμε η εξαίρεση.

Κρίμα. Γιατί οι ηλικιωμένοι μπορούν να βοηθήσουν. Έχουν γνώσεις, εμπειρία, μνήμη και κρίση. Δεν χρειάζονται γιορτές. Χρειάζονται ίση μεταχείρηση και την ευκαιρία να συμβάλλουν.

Να ζήσουμε λοιπόν;

 

Βασίλης Λουζιώτης

5 Οκτωβρίου 2016