background image

Συνεντεύξεις ::: Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Συλλόγου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ Ευθύμιο Ρούσια

Μπορεί σήμερα το συνδικαλιστικό κίνημα να πείσει για τις προθέσεις του και τι πρέπει να γίνει για το μέλλον;
Ε.Ρ.: Το Συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας έχει χάσει το μπούσουλά του, έχει χάσει την πυξίδα του και άγεται και φέρεται ανάλογα όπως φυσάει ο άνεμος και ανάλογα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία.
Έχει ξεχάσει ποιος είναι ο προορισμός και ποιες οι αρμοδιότητες και τι πρέπει να πρεσβεύει. Ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια όταν μιλάμε για συνδικαλιστικά κινήματα εννοούμε τις συμβιβασμένες ηγεσίες που έχουν ταυτιστεί και συμβαδίζουν με την εκάστοτε εξουσία κάνοντας συνδιοίκηση, απαλλαγμένοι από την εργασία. Ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο παρά για αυτά που ετάχθησαν, δηλαδή να προασπίζουν τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι μεν κεφαλές των συνδικαλιστικών κινημάτων να καταλαμβάνουν κυβερνητικούς θώκους, οι δε εργαζόμενοι να αισθάνονται αηδία και περιφρόνηση και αυτό το βλέπουμε καθημερινά.
Όταν σε μία χώρα που έχουν μειωθεί κατά 50% και πλέον οι μισθοί και οι συντάξεις, υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι, υπάρχουν 500.000 σπίτια χωρίς κανέναν εργαζόμενο, υπάρχει άγρια φορολογία, υπάρχουν αυξήσεις σε ΔΕΗ-ΔΕΚΟ, δεν υπάρχει φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη και στις απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις η συμμετοχή είναι μηδενική και δεν προβληματίζει καθόλου τις συμβιβασμένες ηγεσίες του συνδικαλισμού, τι άλλο περιμένουμε να δούμε. Στην ερώτηση εάν το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να πείσει σήμερα, δεν είναι εύκολη η απάντηση. Μπορεί όμως να γίνει και για να γίνει χρειάζονται να γίνουν πολλά.
Πρώτο και απαραίτητο είναι οι συνδικαλιστές να έχουν την ιδιότητα του εργαζόμενου και όχι του εργατοπατέρα, να έχουν αφήσει εκτός συνδικαλισμού την κομματική και πολιτική ταυτότητα και να μην αποβλέπουν να θερίσουν καρπούς από τον συνδικαλισμό. Να γίνει ριζική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος πάνω σε νέες βάσεις να προωθηθούν νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες και οράματα, χωρίς καμία εξάρτηση πολιτική και κομματική. Τότε μόνο το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας θα πείσει ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να είναι εις θέση να προβάλλει και να διεκδικήσει τα δίκαια αιτήματα εργαζομένων και συνταξιούχων.
Όλα αυτά θα γίνουν μέσα από τις γραμμές και τα προγράμματα των συνδικαλιστικών μας φορέων, τους οποίους όμως θα επιλέξουμε εμείς και μόνο εμείς. Ενωμένοι, από τη μία πλευρά το υγιές πλέον συνδικαλιστικό κίνημα και από την άλλη εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα κάνουμε το καθήκον μας που έχουμε απέναντι στην κοινωνία και να αφήσουμε μια παρακαταθήκη για τα παιδιά μας. Είναι υποχρέωση όλων μας.

Ποια είναι η θέση του συνταξιούχου σήμερα μετά την λαίλαπα των μνημονίων;
Ε.Ρ.: Και Σήμερα ο Συνταξιούχος έχει γίνει ο σάκος του μποξ, πάνω στον οποίο οι ερασιτέχνες μποξέρ της εξουσίας κάνουν εκπαίδευση. Τα μέτρα που εφαρμόζουν τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι κυβερνώντες έχουν φτάσει τον συνταξιούχο στο έσχατο σημείο, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και το μόνο που του απομένει είναι ο φυσικός θάνατος.
Τα μέτρα που έφεραν τα μνημόνια δεν έχουν προηγούμενο. Άγριο ψαλίδι στις συντάξεις, ακόμη και σε αυτές τις πενιχρές συντάξεις του ΟΓΑ, μείωση ή σχεδόν κατάργηση των δαπανών για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, αύξηση των τιμολογίων ΔΕΗ και των ΔΕΚΟ, μία νέα φοροκαταιγίδα που έχει καταργήσει τελείως το αφορολόγητο. Όλα αυτά έχουν επιβαρύνει πάρα πολύ τον ανήμπορο να αντιδράσει συνταξιούχο. Και όλα αυτά όπως μας λένε οι εκάστοτε κυβερνώντες γίνονται στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας μας.
Όπως όμως βαδίζουν στο τέλος και να σωθεί η πατρίδα, δεν θα υπάρχουν κάτοικοι εν ζωή για να κατοικήσουν τη χώρα αυτή γιατί οι μεν εργαζόμενοι νέοι θα έχουν μεταναστεύσει σε άλλες χώρες προς ανεύρεση εργασίας, οι δε συνταξιούχοι θα έχουν πεθάνει είτε από την πείνα είτε από τις ασθένειες, σωματικές και ψυχικές, που προκαλεί αυτή η νοσηρή κατάσταση. Δεν πρέπει όμως να τους κάνουμε τη χάρη, πρέπει οι συνταξιούχοι να αφυπνιστούν και να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μεν απόμαχοι της εργασίας, όχι όμως απόμαχοι της ζωής και να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν αυτά που τους αναλογούν. Οι Συνταξιούχοι δεν πρέπει και δεν είναι οι φτωχοί συγγενείς αλλά οι ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας, με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις.
Αυτό θα γίνει όταν ο Συνταξιούχος βγει από το λήθαργο που σκόπιμα τον έχουν ρίξει οι κυβερνώντες και τα κρατικοδίαιτα τηλεοπτικά κανάλια και αγωνιστεί μαζί με τους εκπροσώπους του συνδικαλιστές, έχοντας πάντα στο μυαλό του τη λαϊκή παροιμία «εάν δεν κλάψει το παιδί η μάνα δεν θα του δώσει να φάει». Τότε και μόνο θα καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι οι συνταξιούχοι δεν είναι για το περιθώριο αλλά είναι μία κοινωνική ομάδα που έχει προσφέρει πολλά σε αυτόν τον τόπο και χρειάζεται θετική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους.
Ε.Ρ.: Το Συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας έχει χάσει το μπούσουλά του, έχει χάσει την πυξίδα του και άγεται και φέρεται ανάλογα όπως φυσάει ο άνεμος και ανάλογα με το ποιο κόμμα είναι στην εξουσία.
Έχει ξεχάσει ποιος είναι ο προορισμός και ποιες οι αρμοδιότητες και τι πρέπει να πρεσβεύει. Ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια όταν μιλάμε για συνδικαλιστικά κινήματα εννοούμε τις συμβιβασμένες ηγεσίες που έχουν ταυτιστεί και συμβαδίζουν με την εκάστοτε εξουσία κάνοντας συνδιοίκηση, απαλλαγμένοι από την εργασία. Ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο παρά για αυτά που ετάχθησαν, δηλαδή να προασπίζουν τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι μεν κεφαλές των συνδικαλιστικών κινημάτων να καταλαμβάνουν κυβερνητικούς θώκους, οι δε εργαζόμενοι να αισθάνονται αηδία και περιφρόνηση και αυτό το βλέπουμε καθημερινά.
Όταν σε μία χώρα που έχουν μειωθεί κατά 50% και πλέον οι μισθοί και οι συντάξεις, υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι, υπάρχουν 500.000 σπίτια χωρίς κανέναν εργαζόμενο, υπάρχει άγρια φορολογία, υπάρχουν αυξήσεις σε ΔΕΗ-ΔΕΚΟ, δεν υπάρχει φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη και στις απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις η συμμετοχή είναι μηδενική και δεν προβληματίζει καθόλου τις συμβιβασμένες ηγεσίες του συνδικαλισμού, τι άλλο περιμένουμε να δούμε. Στην ερώτηση εάν το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να πείσει σήμερα, δεν είναι εύκολη η απάντηση. Μπορεί όμως να γίνει και για να γίνει χρειάζονται να γίνουν πολλά.
Πρώτο και απαραίτητο είναι οι συνδικαλιστές να έχουν την ιδιότητα του εργαζόμενου και όχι του εργατοπατέρα, να έχουν αφήσει εκτός συνδικαλισμού την κομματική και πολιτική ταυτότητα και να μην αποβλέπουν να θερίσουν καρπούς από τον συνδικαλισμό. Να γίνει ριζική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος πάνω σε νέες βάσεις να προωθηθούν νέοι άνθρωποι με νέες ιδέες και οράματα, χωρίς καμία εξάρτηση πολιτική και κομματική. Τότε μόνο το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας θα πείσει ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να είναι εις θέση να προβάλλει και να διεκδικήσει τα δίκαια αιτήματα εργαζομένων και συνταξιούχων.
Όλα αυτά θα γίνουν μέσα από τις γραμμές και τα προγράμματα των συνδικαλιστικών μας φορέων, τους οποίους όμως θα επιλέξουμε εμείς και μόνο εμείς. Ενωμένοι, από τη μία πλευρά το υγιές πλέον συνδικαλιστικό κίνημα και από την άλλη εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα κάνουμε το καθήκον μας που έχουμε απέναντι στην κοινωνία και να αφήσουμε μια παρακαταθήκη για τα παιδιά μας. Είναι υποχρέωση όλων μας.

Ποια είναι η θέση του συνταξιούχου σήμερα μετά την λαίλαπα των μνημονίων;
Ε.Ρ.: Και Σήμερα ο Συνταξιούχος έχει γίνει ο σάκος του μποξ, πάνω στον οποίο οι ερασιτέχνες μποξέρ της εξουσίας κάνουν εκπαίδευση. Τα μέτρα που εφαρμόζουν τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι κυβερνώντες έχουν φτάσει τον συνταξιούχο στο έσχατο σημείο, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και το μόνο που του απομένει είναι ο φυσικός θάνατος.
Τα μέτρα που έφεραν τα μνημόνια δεν έχουν προηγούμενο. Άγριο ψαλίδι στις συντάξεις, ακόμη και σε αυτές τις πενιχρές συντάξεις του ΟΓΑ, μείωση ή σχεδόν κατάργηση των δαπανών για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, αύξηση των τιμολογίων ΔΕΗ και των ΔΕΚΟ, μία νέα φοροκαταιγίδα που έχει καταργήσει τελείως το αφορολόγητο. Όλα αυτά έχουν επιβαρύνει πάρα πολύ τον ανήμπορο να αντιδράσει συνταξιούχο. Και όλα αυτά όπως μας λένε οι εκάστοτε κυβερνώντες γίνονται στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας μας.
Όπως όμως βαδίζουν στο τέλος και να σωθεί η πατρίδα, δεν θα υπάρχουν κάτοικοι εν ζωή για να κατοικήσουν τη χώρα αυτή γιατί οι μεν εργαζόμενοι νέοι θα έχουν μεταναστεύσει σε άλλες χώρες προς ανεύρεση εργασίας, οι δε συνταξιούχοι θα έχουν πεθάνει είτε από την πείνα είτε από τις ασθένειες, σωματικές και ψυχικές, που προκαλεί αυτή η νοσηρή κατάσταση. Δεν πρέπει όμως να τους κάνουμε τη χάρη, πρέπει οι συνταξιούχοι να αφυπνιστούν και να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μεν απόμαχοι της εργασίας, όχι όμως απόμαχοι της ζωής και να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν αυτά που τους αναλογούν. Οι Συνταξιούχοι δεν πρέπει και δεν είναι οι φτωχοί συγγενείς αλλά οι ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας, με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις.
Αυτό θα γίνει όταν ο Συνταξιούχος βγει από το λήθαργο που σκόπιμα τον έχουν ρίξει οι κυβερνώντες και τα κρατικοδίαιτα τηλεοπτικά κανάλια και αγωνιστεί μαζί με τους εκπροσώπους του συνδικαλιστές, έχοντας πάντα στο μυαλό του τη λαϊκή παροιμία «εάν δεν κλάψει το παιδί η μάνα δεν θα του δώσει να φάει». Τότε και μόνο θα καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι οι συνταξιούχοι δεν είναι για το περιθώριο αλλά είναι μία κοινωνική ομάδα που έχει προσφέρει πολλά σε αυτόν τον τόπο και χρειάζεται θετική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους.

Ο Ευθύμιος Ρουσιάς υπηρέτησε σε υψηλές θέσεις ευθύνης στον Οργανισμό και σήμερα είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ.