background image

Άρθρα ::: ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Του Βασίλη Δαμιανού

Η αμφισβήτηση και η απόσταση που παρατηρείται απέναντι στη «συνέπεια» και στη «φερεγγυότητα» του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος που παρατηρείται σήμερα από τον κόσμο της εργασίας και τους απομάχους της, μπορεί να πλήξει ακόμη και την όποια συνεπή έστω και προσωρινά αδέξια συνδικαλιστική προσπάθεια. Ακόμη κι’ αν αυτή προέλθει σαν αναγκαιότητα του κινήματος. Κι’ αυτό γιατί τα κάθε είδους ανταλλάγματα που έχουν προσφερθεί στα εκλεγμένα στελέχη του από το σύστημα -για ευνόητους λόγους- δεν είναι από μόνα τους μόνο δελεαστικά για να προδώσουν τους σκοπούς για τους οποίους αυτά ιδρύθηκαν, αλλά αποτελούν και σκαλοπάτια αναρρίχησης μες απ’ τις κομματικές διασυνδέσεις και τους κομματικούς μηχανισμούς. Τόσο στην πολιτική σκηνή της χώρας, όσο και σε θέσεις κλειδιά του κρατικού μηχανισμού. Χωρίς να απορρίπτει κανείς τη γνώση και την εμπειρία συνδικαλιστικών στελεχών να αξιοποιηθούν κάποιοι σ’ αυτές τις θέσεις, ιδιαίτερα όταν υπήρξαν μάχιμοι και συνεπείς στο παρελθόν, κάτι που τους κατατάσσει περισσότερο κατάλληλους από κάποιους άλλους, που μόνο με τα επαγγελματικά τους πτυχία ή όχι, βαπτίζονται πολιτικοί με την αβάντα της κομματικής υποστήριξης. Όμως κανένα συνδικάτο δεν θα τα καταφέρει με τέτοιους παράγοντες να μακροζωήσει χρήσιμα και αποτελεσματικά, αν δεν υιοθετήσει:

  • Την αυτονομία της λειτουργίας της οργάνωσης με την έμπρακτη και προς τα έξω αναγνώριση και επιβεβαίωση.
  • Το έντιμο και συνδικαλιστικά καθαρό παρελθόν των στελεχών, που είναι συνδεδεμένο με τους αγώνες, ή δεν είναι ενοχοποιημένο απ’ αυτούς στο παρελθόν.
  • Τη συμμετοχή του στα διεκδικητικά κινήματα με μαζικά καλέσματα, και την συνεχή ενημέρωση και επαφή με τον κόσμο του.
  • Την δημοκρατική καταστατική λειτουργία του σε όλη την πυραμίδα της οργάνωσης όταν αυτή υφίσταται.
  • Την ταξική διεκδίκηση των αιτημάτων των μελών που εκπροσωπούν, με την απαραίτητη ερμηνεία και γνώση, αυτά που διεκδικούν, από πού μπορούν να τα κερδίσουν και χωρίς εργοδοτικές συναλλαγές και συμβιβασμούς, ή ενδοεργατικές και ενδοσυνταξιοδοτικές αντιπαραθέσεις.

Και αν ακόμη όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν, είναι αδύνατη η καταξίωσή μιας οργάνωσης, αν ο κόσμος που εκπροσωπεί δεν το γνωρίζει και δεν πεισθεί γι’ αυτά. Η αναγκαιότητα ύπαρξης μιας τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης των συνταξιούχων απουσίαζε απ’ τον Ελληνικό χώρο και με τις προαναφερόμενες απαραίτητες για την επιρροή της προδιαγραφές. Και όχι για να υπογράφει τις καταργημένες ΣΣΕ που θεσμικά κάτι τέτοιο δεν της ανήκει, αλλά για να διεκδικεί όλα εκείνα που δικαιούται και της ανήκουν. Που στο όνομα της σφραγίδας και της καρέκλας δυστυχώς πολλών οργανώσεων, θα επιχειρούσε να αντιπαραβάλλει την ενότητα και τη δράση για τη στέγαση όλου του κόσμου του βρισκόμενου στη σύνταξη. Που με τα καλέσματα απέναντι στη διασπορά αυτών των δυνάμεων, θα πρέπει συγχρόνως να τα συνοδεύουν, ο σεβασμός στη διαφορετική και ιδεολογική άποψη, καθώς και η επιβαλλόμενη δημοκρατική λειτουργία σ’ αυτή τη στέγη. Η δε κάθε παράταξη ή συνδυασμός που θα πείθονταν να προσέλθει, θα είχε το δικαίωμα να μπορεί να πείθει για το κοινό συμφέρον, όποιους μες απ’ τον ίδιο χώρο επιλέγουν τις θέσεις του και να τις ακολουθήσουν. Με πιθανές, αυτονόητες και ίσως δικαιολογημένες τις αντιρρήσεις, συνοδευόμενες ακόμη και με πολεμική. Το στοίχημα για την ΑΓΣΣΕ εκεί πρέπει να παιχθεί αν επιθυμεί έτσι να το κερδίσει.