background image

Άρθρα ::: Γιατί Α.Γ.Σ.Σ.Ε.

Συνάδελφοι,

Είναι αλήθεια πως βιώνουμε, εδώ και καιρό, μια νέα όσο και δύσκολη κατάσταση. Τα δεδομένα πρωτόγνωρα και πρωτοφανή σε σχέση με άλλες εποχές. Η αλήθεια των αριθμών επιβεβαιώνει και μαρτυρά απροκάλυπτα την πραγματικότητα. Το αύριο σε απόλυτη αβεβαιότητα να διαμορφώνεται από "όρους και προϋποθέσεις" άγνωστους . Περιβάλλον εντελώς ρευστό σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη.

Έντονα τα σημάδια μιας φοβισμένης κοινωνίας. Τα αντανακλαστικά της περιορισμένα έως ανύπαρκτα. Όχι αναίτια, υπάρχουν δικαιολογίες και αιτίες. Είναι βέβαιο, όμως, ότι έχει διαμορφωθεί ατμόσφαιρα αγωνίας αλλά και οργής και θυμού. Οι κοινωνικές εντάσεις σε εντατικοποίηση μέρα τη μέρα. Κι η πολιτική πρόταση αναξιόπιστη, σε κρίση, μονότονα επαναλαμβανόμενη και καθόλου πειστική.
Ο όρος "αδιέξοδο" φαίνεται να αποκτά ολοένα και περισσότερο κυρίαρχο ρόλο και να εμφανίζεται ως "νέα πορεία"!

Εύκολος και δεδομένος ο καταγγελτικός λόγος. Αντιπαράθεση ευκολίας, με γνωστά στερεότυπα και γνωστότερα κλισέ! Κι οδηγούμαστε με ακρίβεια από το χθες στο σήμερα σε λάθος δρόμο και για λάθος προορισμό. Παρωχημένες ιδεοληψίες, παρακμασμένες πρακτικές, αναγνωρίσιμες σκοπιμότητες, υστερόβουλες αποτιμήσεις παντού, από όλους και οι "πυξίδες" χαλασμένες. Δεδομένο ότι πάμε! Ναι πάμε! Όμως που; Και γιατί;

Και το συνδικαλιστικό κίνημα τι κάνει; Που είναι; Το πιο σημαντικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ΜΠΟΡΕΙ; Διότι σήμερα δεν έχει ούτε την ανοχή ούτε την αποδοχή των μελών του και πολύ περισσότερο της κοινωνίας.

Απεμπόλησε-ιδία ευθύνη;- το πρόσημο της αξιοπιστίας και της αποτελεσματικότητας. Σήμερα είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί γιατί δεν φρόντισε, όταν έπρεπε, να μπορεί. Ενδεχομένως να αναπολεί τις μέχρι προχθές " παχιές αγελάδες ". Την αποθεωτική ατμόσφαιρα των παρατεταμένων χειροκροτημάτων και της "αυθόρμητης" επιδοκιμασίας των εξυπηρετήσεων!
Ας είμαστε ειλικρινείς. Στην πραγματικότητα και αυτό διανύει τον Γολγοθά του. Παραδεκτές και αποδεκτές οι αιτίες αλλά αυτή είναι και η πραγματικότητα. Είναι σχεδόν μετέωρο, εμφανώς διστακτικό, αυταπόδεικτα αναποτελεσματικό, ίσως φοβισμένο και έτσι κινείται αργά, εκ των υστέρων, κατασταλτικά και περιορισμένα. Στην ουσία και αυτό, όπως πολλά άλλα, τελεί σε αναμονή! "Ίδωμεν" και …βλέπουμε περί του πρακτέου ή όποια εγγύηση που παρέχει!


Αν έτσι είναι, που είναι, το συνδικαλιστικό κίνημα που αφορά την κοινωνία πρέπει, το οφείλει στην ιστορία του και στην προσφορά του, να κάνει αναθεώρηση προτάσεων και επιλογών. Χρειάζεται ένα νέο μέτρο-κίνητρο. Όχι παλαιομοδίτικο αλλά με μια οπτική θεώρηση διαφορετική. Με σημερινά κριτήρια και αυριανά δεδομένα. Οι δομικές αλλαγές που βιώνουμε, με κυρίαρχη την πολιτική πράξη ως διαχείριση και όχι ως πολιτική επιλογή, απαιτεί νέα ανάλυση, ουσιαστικότερη αξιολόγηση, μεγαλύτερη εσωτερικότητα. Χρειάζεται τον συνδικαλιστικό ρεαλισμό. Νέα δράση, διαφορετικές επιλογές, ανανεωμένο σχεδιασμό. Κινητικότητα στα νέα πλαίσια του αναγκαίου οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού ρεαλισμού. Αν δεν θέλουμε να μας επιβάλλονται επιλογές θα πρέπει να επιμείνουμε να συνδιαμορφώνουμε τα δεδομένα! Στοχοποιημένα ναι, αλλά στη βάση του εφικτού και του συγκεκριμένου!

Απομένουν οι πρωτοβουλίες σε μια γενικότερη σύνθεση ΟΛΩΝ προκειμένου η αγωνία μας να μετουσιωθεί σε νέο και ικανό πλαίσιο δράσης. Σε συνολικό επίπεδο. Μακριά από αποκομμένες αυτοτέλειες ιδιοτελούς χαρακτήρα και ωφελημάτων, με μια ΝΕΑ ΕΝΟΤΗΤΑ που θα έχει χαρακτηριστικά εγγυημένης προοπτικής. Και βέβαια, η Ανώτατη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδος (Α.Γ.Σ.Σ.Ε.) μπορεί, πλαισιωμένη ενεργά και μεθοδευμένα από όλους μας, να παίξει καθοριστικό ρόλο ικανό να προασπίσει τα συμφέροντά μας.

Νικ.Κ.Μουλίνος